Het is vandaag eerste Kerstdag 2012. Wij, oma, opa en tantes Vivien en Esmee en oom Dion, zijn, nu ik dit schrijf, nog niet al te lang thuis van een geweldig leuke middag bij jou en je ouders en broer.
De afspraken voor 'wat we gaan doen' met het gezin rond de kerst, worden al vroeg gemaakt. Vaak in september, in elk geval in oktober, overleggen wij met ma en pa wat we gaan doen. Komen jullie allemaal bij ons thuis? Of gaan we met z'n allen het bij jullie thuis vieren? Dat vroege afspreken moet ook wel een beetje want, hoewel onze familie niet zo geweldig groot is, moeten we wel, zoals we nu, aan het begin van de 21ste eeuw zeggen: de neuzen naar de goede kant laten wijzen, of, erger nog, allemaal agenda's op-lijnen. Dat zal, in de tijd dat jij dit gaat lezen, waarschijnlijk weer normaal en misschien (in het nu) wat ouderwetse: 'goede afspraken maken' gaan heten.
Want, lieve Mia, je opa is een beetje een oude brombeer die niet zo gek is op al die moderne taal en dat hele snelle gepraat. Oh, ik doe en kan het wel, maar het liefste zou ik wat mooier en wat minder snel Nederlands praten, eigenlijk. Al die raps, een muziekvorm die, hoop ik, al lang weer verdwenen en vergeten is tegen de tijd dat jij groter bent, is dan ook niet aan hem besteed. (Maar ook oma is er niet gek op hoor!)
Maar goed, het was dus een geweldig leuke middag. We hebben heerlijk gegeten, jouw pa en ma hadden flink hun best gedaan en wij hadden ook nog wat te eten meegenomen uit Amstelveen.
Nu hadden wij, de groten zeg maar, wel heel veel plezier, maar dat kwam ook door Loek, die vandaag een 'entertainer' van het zuiverste water was. Loek nam twee quizzen af en deed dat zo goed en zo leuk, dat we af en toe gewoon buikpijn van het lachen hadden. Je gaat het allemaal nog lezen in je boek: Mia, een mooi meisjesboek.
In elk geval, mamma vroeg aan oma en opa om jou even uit je bedje te halen, het was tijd voor eten en drinken, ook een kerstmaal voor jou natuurlijk. Lekker vloeibaar, nog, maar dat zal het volgende jaar wel veranderd zijn, hoor. Wij kwamen boven in je leuke kamertje en je lag lekker wakker te wezen, 'babbelde' een beetje en maakte leuke en lieve geluidjes. We bogen ons over je heen en je keek ons heel helder aan. Nu ken je ons nog niet zo goed, moet je begrijpen, want we hebben elkaar nog maar een keer of vijf gezien. (Maar dat zal het volgende jaar ook wel veranderd zijn.) Toen gebeurden er twee dingen die wij ons hele leven waarschijnlijk nooit meer zullen vergeten.
Je keek naar ons en je kreeg een frons in je voorhoofd, zoals volwassen mensen hebben als ze nadenken waar of wie ze iets gezien hebben of iemand herkend hebben. Dat duurde maar heel even.
We zagen de blik van herkenning in jouw mooie oogjes: Hè, die ken ik, die twee, oh, dat zijn wel goede mensen, geen probleem, ik hoef der niet van te huilen. Wij vonden dat zo vreselijk leuk en ook wel ontroerend, hoor. Het tweede wat er gebeurde was, dat oma, zij had je een schone luier omgedaan en opa had een beetje geholpen, onhandig zoals opa's soms zijn, je even langs je kin wreef en wat geluidjes maken zoals groten tegen kleinen maken, gootzie, gootzie of zulks. Dat beloonde je! Dat beloonde je met een leuke en schalks en guitig lachje! Maar, jij en je generatiegenoten (baby's onder de drie maanden, kunne nog helemaal niet lachen! Nou ja dat zegt men, maar jij deed het wel!)
Helemaal in onze sas met jou en de wereld gingen we naar beneden en we gaven je de fles. Je sliep iets later prinsesheerlij in en lag bij ons in de kamer. Een deel van ons gezin, onze 'clan'.
Oh ja, je had oom Dion nog nooit gezien en hij jou niet. Maar: je hebt er weer een top fan bij, dat weten we nu al.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten