Je eerste Kerst

Het is vandaag eerste Kerstdag 2012. Wij, oma, opa en tantes Vivien en Esmee en oom Dion, zijn, nu ik dit schrijf, nog niet al te lang thuis van een geweldig leuke middag bij jou en je ouders en broer.
De afspraken voor 'wat we gaan doen' met het gezin rond de kerst, worden al vroeg gemaakt. Vaak in september, in elk geval in oktober, overleggen wij met ma en pa wat we gaan doen. Komen jullie allemaal bij ons thuis? Of gaan we met z'n allen het bij jullie thuis vieren? Dat vroege afspreken moet ook wel een beetje want, hoewel onze familie niet zo geweldig groot is, moeten we wel, zoals we nu, aan het begin van de 21ste eeuw zeggen: de neuzen naar de goede kant laten wijzen, of, erger nog, allemaal agenda's op-lijnen. Dat zal, in de tijd dat jij dit gaat lezen, waarschijnlijk weer normaal en misschien (in het nu) wat ouderwetse: 'goede afspraken maken' gaan heten.
Want, lieve Mia, je opa is een beetje een oude brombeer die niet zo gek is op al die moderne taal en dat hele snelle gepraat. Oh, ik doe en kan het wel, maar het liefste zou ik wat mooier en wat minder snel Nederlands praten, eigenlijk. Al die raps, een muziekvorm die, hoop ik, al lang weer verdwenen en vergeten is tegen de tijd dat jij groter bent, is dan ook niet aan hem besteed. (Maar ook oma is er niet gek op hoor!)
Maar goed, het was dus een geweldig leuke middag. We hebben heerlijk gegeten, jouw pa en ma hadden flink hun best gedaan en wij hadden ook nog wat te eten meegenomen uit Amstelveen.
Nu hadden wij, de groten zeg maar, wel heel veel plezier, maar dat kwam ook door Loek, die vandaag een 'entertainer' van het zuiverste water was. Loek nam twee quizzen af en deed dat zo goed en zo leuk, dat we af en toe gewoon buikpijn van het lachen hadden. Je gaat het allemaal nog lezen in je boek: Mia, een mooi meisjesboek.
In elk geval, mamma vroeg aan oma en opa om jou even uit je bedje te halen, het was tijd voor eten en drinken, ook een kerstmaal voor jou natuurlijk. Lekker vloeibaar, nog, maar dat zal het volgende jaar wel veranderd zijn, hoor. Wij kwamen boven in je leuke kamertje en je lag lekker wakker te wezen, 'babbelde' een beetje en maakte leuke en lieve geluidjes. We bogen ons over je heen en je keek ons heel helder aan. Nu ken je ons nog niet zo goed, moet je begrijpen, want we hebben elkaar nog maar een keer of vijf gezien. (Maar dat zal het volgende jaar ook wel veranderd zijn.) Toen gebeurden er twee dingen die wij ons hele leven waarschijnlijk nooit meer zullen vergeten.
Je keek naar ons en je kreeg een frons in je voorhoofd, zoals volwassen mensen hebben als ze nadenken waar of wie ze iets gezien hebben of iemand herkend hebben. Dat duurde maar heel even.
We zagen de blik van herkenning in jouw mooie oogjes: Hè, die ken ik, die twee, oh, dat zijn wel goede mensen, geen probleem, ik hoef der niet van te huilen. Wij vonden dat zo vreselijk leuk en ook wel ontroerend, hoor. Het tweede wat er gebeurde was, dat oma, zij had je een schone luier omgedaan en opa had een beetje geholpen, onhandig zoals opa's soms zijn, je even langs je kin wreef en wat geluidjes maken zoals groten tegen kleinen maken, gootzie, gootzie of zulks. Dat beloonde je! Dat beloonde je met een leuke en schalks en guitig lachje! Maar, jij en je generatiegenoten (baby's onder de drie maanden, kunne nog helemaal niet lachen! Nou ja dat zegt men, maar jij deed het wel!)
Helemaal in onze sas met jou en de wereld gingen we naar beneden en we gaven je de fles. Je sliep iets later prinsesheerlij in en lag bij ons in de kamer. Een deel van ons gezin, onze 'clan'.
Oh ja, je had oom Dion nog nooit gezien en hij jou niet. Maar: je hebt er weer een top fan bij, dat weten we nu al.

Een verre reis

Hoi lieverdje,
Afgelopen zaterdag, de vijftiende december 2012, maakte je je eerste verre reis met pa, ma en Loek. Je ging voor het eerst in je leven door een tunnel onder een groot water door. Je bent natuurlijk al veel vaker bij opa en oma Hans en Bep geweest, of bij je oom en tante, Jenny en Sanjay, maar nu was je voor het allereerst, maar natuurlijk niet voor het allerlaats, bij ons in Amstelveen. Pa en ma wilden nog wat shoppen en, eerlijk is eerlijk, Amstelveen is een fantastische plaats om dat te gaan doen. We hebben, we wonen zelf in een hele drukke en, miscchien wel wat chique, winkelstraat. Maar, er zijn twee geweldig mooie en grote winkelcentra bij ons op de hoek en jouw ouders, en ik mag wel verklappen, vooral pappa Serge, is nog al gek op shoppen. Ma vindt het ook allemaal leuk, hoor, vergis je niet. Vrouwen zijn en blijven vrouwen, maar daar kom je zelf over een paar jaar nog wel achter! Maar ook Loekeman vindt het leuk om in en naar winkels te kijken, trouwens.
Jullie waren er rond half drie, we dronken koffie en het werd gezellig. Tante Esmee was er ook. Haar relatie met Paul is sinds een week of zo gestrand en zij, ze woont nu in Nijmegen, had geen zin om alleen thuis te zitten. Een uurtje later gingen jullie allemaal de deur uit, richting winkels, maar opa wilde alvast wat aan het eten doen, dus die bleef thuis bij de twee poezen die wij hebben.
Die twee poezen, een dikke rooie, die Tabby heet, en een slanke, donkere die Skibby heet, moesten wel weer even helemaal wennen aan het hebben van een babytje in huis, hoor. Katten hebben heel veel eigenschappen toebedeeld gekregen in de eeuwen en eeuwen van de menselijke geschiedenis, maar liefde voor huilende baby's is er niet een van.
Niet dat je echt huilde, maar je had trek in een flesje, troost je, opa en pappa hebben af en toe ook trek in een flesje, maar opa en pa kunnen dat zeggen. Jij nog niet, natuurlijk, dus zeg jij het op je eigen manier, door te huilen. We gaven je de fles, verschoonden je en je zag de wereld weer helemaal beter aan. Natuurlijk ging je van mens tot mens, van liefhebbende bewonderaar naar liefhebbende bewonderaar en dat vond je prima want je lachte! Dat kan niet, dat kan echt nog niet, maaar het is wel zo. Je lachte naar ons! Een lief wat schalks en ondeugend lachje, zeiden we allemaal bewonderend.
Iets later had ma je in de wagen gelegd, die in de gang stond. Opa en oma moesten af en toe even in de keuken zijn en dan keken we nog even bij jou. Je lag heerlijk rond te kijken en was, kennelijk, helemaal in je sas.

We gaaan elkaar pas rond de kerst weeer zien, maar we missen je nu al.
Hier zit je lekker bij tante Esmee.

Eerste keer oppassen

 

Mooi toch, opa en oma bij ons meisje!

Zoals dat gaat willen mensen, opas, omas, vaders en moeders wel eens beetje tijd voor zich zelf hebben. Dat wilde ook mamma Nicoline, na de zwangerschap en de bevalling en al wat dies meer zei. Ze wilde even een middagje voor zich zelf, wat iedereen, zoals gezegd, helemaal kon begrijpen. Wij hadden aangeboden om op te komen passen en dat werd van harte aangenomen.
Zo gingen we op Sinterklaasdag, vandaag de vijfde van de twaaalfde, dus eerst Loek ophalen van school en daarna door naar jullie huis. Loek was zijn eigen vertrouwde zelf, veel verhalen, lekker enthousiast en hartstikke fijn om rond je te hebben. We hadden elkaar niet overlopen de afgelopen weken. Jullie gezinnetje had het druk zat met van alles en nog wat en jullie kregen heel veel visite en kraam visite. Mamma had natuurlijk zwangerschapsverlof en vond dat helemaal niet erg. Het is niet zo dat we elkaar helemaal niet hadden gezien, alleen de frequentie van bezoeken was wat minder geweest. Toevallig waren wij, en de tantes Vivien en Esmee afgelopen zondag al even 'koffie' wezen drinken en had tante Esmee, onze jongste dochter, die in Nijmegen studeert en woont, Mia voor het eerst gezien. Ze was meteen ingelijfd in de club: 'Fans van Mia Rosie voor het leven', zoals de fanclub, waar opa en oma en tante Viv ook al meteen lid van waren, zo fraai heet.
Maar goed, vandaag 5 december pasten we voor het eerst op jou op. Daat is helemaal geen straf, hoor. Integendeel het is heerlijk. Je bent zo'n lekker leif kind! Je lag lekker in de box beneden en keek op je gemak eeens rond wie er nu allemaal zo binnenkwamen. We hadden je al eerder gezien natuurlijk, maar toen mamma vanmiddag de deur uitging, hadden we je helemaaal voor ons alleen.
Je had gedronken en je was verschoond, dus we hoefden de eerste twee uurtjes niet veel aaan je te doen. We konden lekker met Loek kletsen en een beetje lezen of tv kijken. Tegen vier uur, half vijf werd je een beetje wakker en moesten we je even eeen schone luier aandoen en gaven we je het flesje. Maar ook Loek is helemaal gek op je. Toen hij zag dat je eeen beetje bloot lag, kwam hij meteen met een dekentje aanrennen. Lief he, van je grote broer.
Deze Blogs zijn nog heel kort natuurlijk, maar ze zullen ongetwijfeld langer gaan worden.

Tien dagen oud

Dag lekker ding, Oma en ik zagen je vandaag weer eens na een dag of tien. We lopen de deur niet plat bij jullie. Dat willen we expres niet, want ma en pa en ook Loek moeten aan je wennen, je leren kennen en wij vinden dat ze ook hun tijd en hun rust nodig hebben daarvoor, toch? Maar, toen we vandaag, half november '12, langskwamen was het weer heerlijk om je te zien. Anecdote: je schijnt een 'spookie' te zijn, dat hele nachten wakker is en overdag slaapt. Toen we binnenkwamen was je pa druk aan het stofzuigen, ma maakte (een beetje) lawaai in de keuken, Loek kwam ons opgewonden pratend tegemoed rennen en jij: je sliep heerlijk door. Pas toen je pappa de stofzuiger uitzette en oma en ik je voorzichting een kusje gaven en je wat streelden, werd je wakker! Je bent echt een nachtbrakertje, denken we allemaal. Maar, my God, je bent zo'n lekkertje. Je hebt een puntgaaf koppie en niet, dat hadden onze kinderen en ook je broer gelukkig niet, zo'n gerimpeld ouwe mannetjes of wijfiies koppie. Nu ja, je had er lang genoeg over gedaan om tevoorschijn te komen, dus had je je make up al op natuurlijk. Af en toe werd je een beetje 'wakker' en deed je je ogen een beetje open en pa en ma hadden gelijk, je hebt donkere ogen en je hebt een vrij donker koppie haar. Man, man, man wat hebben we weer genoten van het zien en kijken en horen (heel weinig, hoor) van je. Er kwam nog meer bezoek, natuurlijk, het is nooit echt rustig bij je ouders. Jouw pa en ma hebben zoveel vrienden en kenissen dat het huis helemaal bol staat af en toe. Ook in je 'kraamvisiteboekje' lazen we een heleboel mededelingen en zelfs was er een Japanse mevrouw bij je op bezoek geweest. Dat was de vriendin van je ome Louis, die zich in het boekje Lewis noemt, maar misschien noemt de vriendin hem zo. Maar goed, we hebben je weer bewonderd en genoeten van je en we praten heel veel over je, hoor!

Geboorte

Hallo lieve Mia Rosie, je bent nog maar net geboren, vanmiddag (woensdag) zeven november 2012, om twee uur. We hebben je nog niet gezien. Het is nu woensdagavond, vrij laat en alle emoties zijn net een beetje bedaard, zullen we maar zeggen. De tranen van ons zijn gedroogd, de gevoelens een beetje verwerkt enzovoort. We hebben lang uitgekeken naar jouw geboorte, overigens, hoor. (Natuurlijk, je pa en ma ook. Je was veertien dagen na de geplande datum gekomen. Je nam er lekker je tijd voor. Maar: dat deed je broer ook en ook tante Esmee nam de tijd, een familietrekje dus.) Wie "we" zijn, wil je weten? Oh ja, je hebt gelijk, we kennen elkaar nog niet zo goed, sterker, we kennen elkaar nog helemaal niet, althans niet van gezicht. Wij komen pas aanstaande vrijdag voor het eerst op bezoek, dus jij weet niet van ons bestaan, natuurlijk. Nou, dan moeten we ons maar eens voorstellen. Wij zijn jouw oma en je opa. Edith en Lucas Graver. Opa Lucas is de vader van jouw vader en van je tante Esmee, en oma Edith is de moeder van Esmee en van je oom Dion en je tante Vivian. Ingewikkeld een beetje, maar dat lossen we wel op, de familieverhalen komen allemaal later. Maar, het meest belangrijke is, dat jij onze kleindochter bent. Tante Vivien is getrouwd met oom Donald en tante Esmee is verloofd met oom Paul. Je gaat ze allemaal ontmoeten, hoor. Je bent de dochter van mama Nicoline en papa Serge en het jonge zusje van Loek. Die drie heb je natuurlijk al ontmoet, ondanks dat je net een paar uur oud bent, toch? Je hebt natuurlijk nog een opa en oma, Hans en Bep, en er zijn tante Jenny en ome Sanjay en neef Gene. Ook heb je de moeder van pa als oma, oma Toos.(zoals geschreven, een beetje ingewikkleld, maar dat zijn familierelaties nu eenmaal altijd) Er zijn een heleboel onzekerheden in het leven, Mia Rosie, maar ik kan je een ding wel alvast heel zeker vertellen, nu al, je komt in een heel liefdevol en warm gezin terecht, waar het het je aan niets zal mankeren. Liefde, vriendschap, warmte, genegenheid, alles komt op je pad. Geloof me, je ouwe, nee, niet echt ouwe hoor, opa! Ik moet je nog verklaren waarom wij, oma Edith en ik, over je leven schrijven. Dat hebben we indertijd opgepikt toen Loek werd geboren. Wij weten dat we een heleboel dingen 'kwijt' zijn geraakt, toen onze kinderen nog klein en jong waren. Niet echt kwijt geraakt, herinneringen blijven altijd leven, maar laten we zeggen, ze, de herinneringen, zijn wat op de achtergrond gedrongen. Toen met Loek, en nu met jou, zijn we dat allemaal op gaan schrijven. Bij Loek werd het een boek. (Schrik niet, maar bij jou ook). Maar in die tijd waren wij nog niet zo in de 'computerwereld' thuis. Voor jou hebben we ook gekozen voor dat boek, maar we schijven dus ook een Blog. Dat doen we omdat mensen dat dan elke keer dat we het publiceren, het meteen kunnen lezen. Nee, nu niet meteen over 'privacywetgeving' gaan praten, we hebben het schrijven en publiceren van jouw Blog duidelijk afgesproken met pa en ma. Nou, die vonden het goed, dus, lekker puh. Lieve meid. We kennen je, tot dit moment, nog niet, maar we weten nu al, dat we je in ons hart hebben gesloten. Je bent geboren op de dag dat Barack Obama is herkozen tot president van de USA, dat de actrice Hetty Blok is overleden en dat er weer een hoop gedoe is over de politiek in het Nederlandse kabinet Rutte II. Wie zijn al die mensen? vraag je je nu af. Dat weten wij misschien ook allemaal niet meer, tegen de tijd dat je dit leest, maar daar praatten we, of schrijven we, nog wel eens over, als je wat groter bent, toch. Een hele dikke knuffel van opa en oma!