Dag lekker ding,
Oma en ik zagen je vandaag weer eens na een dag of tien. We lopen de deur niet plat bij jullie. Dat willen we expres niet, want ma en pa en ook Loek moeten aan je wennen, je leren kennen en wij vinden dat ze ook hun tijd en hun rust nodig hebben daarvoor, toch? Maar, toen we vandaag, half november '12, langskwamen was het weer heerlijk om je te zien.
Anecdote: je schijnt een 'spookie' te zijn, dat hele nachten wakker is en overdag slaapt. Toen we binnenkwamen was je pa druk aan het stofzuigen, ma maakte (een beetje) lawaai in de keuken, Loek kwam ons opgewonden pratend tegemoed rennen en jij: je sliep heerlijk door. Pas toen je pappa de stofzuiger uitzette en oma en ik je voorzichting een kusje gaven en je wat streelden, werd je wakker! Je bent echt een nachtbrakertje, denken we allemaal.
Maar, my God, je bent zo'n lekkertje. Je hebt een puntgaaf koppie en niet, dat hadden onze kinderen en ook je broer gelukkig niet, zo'n gerimpeld ouwe mannetjes of wijfiies koppie.
Nu ja, je had er lang genoeg over gedaan om tevoorschijn te komen, dus had je je make up al op natuurlijk.
Af en toe werd je een beetje 'wakker' en deed je je ogen een beetje open en pa en ma hadden gelijk, je hebt donkere ogen en je hebt een vrij donker koppie haar. Man, man, man wat hebben we weer genoten van het zien en kijken en horen (heel weinig, hoor) van je. Er kwam nog meer bezoek, natuurlijk, het is nooit echt rustig bij je ouders. Jouw pa en ma hebben zoveel vrienden en kenissen dat het huis helemaal bol staat af en toe. Ook in je 'kraamvisiteboekje' lazen we een heleboel mededelingen en zelfs was er een Japanse mevrouw bij je op bezoek geweest. Dat was de vriendin van je ome Louis, die zich in het boekje Lewis noemt, maar misschien noemt de vriendin hem zo.
Maar goed, we hebben je weer bewonderd en genoeten van je en we praten heel veel over je, hoor!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten