Je eerste verjaardag

Meisje, meisje, wat gaat het snel. Vandaag, zeven november 2013, ben je alweer een heel jaar oud. Het is verwonderlijk hoe kinderen in hun eerste levensjaar hun dingen leren doen en hoe ze opschieten met zaken te leren.
Je leert kijken, horen en ruiken en 'praten', je leert kruipen en staan en, in jouw geval (net als in het geval van je broer) leer je voor je elfde levensmaand lopen. Loek was ook al zo snel, trouwens. En nu ben je al een jaar oud. Wat is een jaar op een mensenleven? Je opa telt er al 61 en oma wil het niet zeggen. Maar ik leer in een jaar minder dan jij, hoor. Maar, zoiets is logisch, natuurlijk en hele grote geleerden en opvoedkundigen en biologen hebben dat allemaal neergeschreven in dikke en zo goed als onleesbare boeken.
Vroeger was er ene mijnheer, Desmond Morris, die hele populaire en goed leesbare boeken schreef, waaronder 'De naakte aap', waarin hij, voortbordurend op de theorieën van Charles Darwin, vertelde hoe dat nu allemaal zat en dat heeft dus allemaal met de groei van de hersentjes van een kind te maken. Een kinderhoofd is in verhouding tot het lijfje eigenlijk abnormaal groot, maar dat komt omdat het kind al zo goed als hetzelfde hersenvolume heeft als een volwassene, waarbij alle grote hersencentra, voor motoriek, spraak en dat soort zaken meer, al zijn ingevuld. Vanaf je vijfde of zo, groeien de hersenen ook niet veel meer aan, heb ik begrepen.
Maar wat een serieus gedoe! Nee, het gaat even over jou, nu. We waren afgelopen woensdag weer eens gezellig bij je, om op te passen op jou en je broer, die overigens al een hele grote broer aan het worden is. Je bent nu al helemaal bezig met lopen. En niet, zo als een maandje geleden als een jong veulen in de wei, die naar rechts wil, maar uiteindelijk naar links loopt, nee, je weet nu exact waar je heen wil. En dat zijn altijd doelen waar wij, oma en opa, of diverse, ons op zo'n dag af en toe vergezellende tantes, het nu niet zo op hebben! Zijnde: de knoppen van de grill/bakoven, de diverse afstandsbedieningen, zijnde: apparaten die door diezelfde afstandsbedieningen worden bediend, dan wel naar de voederbakjes van de vogelkooi, of naar allerlei in- en uitgangen van de woonkamer of de woning of naar de (gevaarlijk) steile trap naar boven.
Goh, je mag ook niks, hé? Nee, hoor, dat is niet zo. Je mag heel veel maar er wordt wel op je gelet door de opvoeders. Maar gelukkig ben je een vrolijk en lief meisje met een goede eetlust. Je lust alles. Afgelopen zondag was je even bij ons met je entourage van pages en hofdame. Het was een bliksembezoek, zoals prinsessen dat doen en de onderdanen waar je bij in huis kwam, oma en opa, (en een oom en tante die op bezoek waren) hadden niet op hoog bezoek gerekend.
Pa en ma wilden even wandelen in het A'damse bos, maar het weer zat weer niet mee. We hadden nog wat erwtensoep over, een hapje van dit of dat en daar gingen we het dan maar mee doen, beetje improvisatie, dus. Pa at snert en gaf jou af en toe en hapje. Man, als koek ging het erin. Ook pikte je stukjes chips en Tucjes en ja, hoor, het ging met smaak naar binnen.
Gisteren dus ook. Je had een flesje gehad en leeggedronken en later smeerde oma een broodje leverpastei. Je ging in 'overdrive'. Je wees op het bordje. 'Die' en 'Happe' dacht opa op te vangen, maar oma zei dat dat niet zo was en oma's hebben natuurlijk altijd gelijk.
Maar, je bent nu 1 jaar, alweer. We genieten van elke keer dat we je zien en noteren braaf in een 'dagboek' dat we bij houden, hoeveel vorderingen je maakt of gemaakt hebt. Je bent een schat en hebt een fantastisch lieve lach. Je bent ook een kind van deze tijd, trouwens. Opa zat eens te bellen met je pa of ma en even later pakte je de brillenkoker van opa, hield die aan je oor en deed alsof je praatte.
Nog heel veel goede en gezonde jaren, lieverd en dat wij die maar nog heel vaak mogen meemaken!

'Opa' en 'Poes'

Het is toch geweldig, zo'n klein mensje, met alles er op en er aan, dat zo maar in je leven is gekomen. Het is niet de eerste keer natuurlijk dat het mij gebeurde. Onze dochter, je tante Esmée. die oma en ik samen hebben, heb ik ook geboren zien worden. Daar was ik bij en het wonder dat ik zag, kan ik tot op de dag van vandaag voor mijn geestesoog kunnen ophalen. Verder heb ik nooit een geboorte meegemaakt, ondanks dat ik vier kinderen heb. M'n oudste zoon, Serge, jouw pa, werd geboren toen ik ergens in de Bermuda driehoek rondvoer en de andere twee zijn kinderen uit oma's eerste huwelijk. Ik heb die kinderen vanaf dag een beschouwt als mijn kinderen en doe dat nog steeds. Natuurlijk hebben we de geboorte van de kleinkinderen gemist. Dat hoort ook vinden we. Een geboorte is van ma en pa samen, is dus helemaal privé en daar horen geen oma's en opa's en zussen en schoonzussen bij, vinden wij, oudere ouders.  Ik hoef geen video's op Tv te zien waarop een van mijn dochters ligt te persen en weeën te hebben en het hoofdje van het kind te zien komen. (Dat was een paar jaar terug een must voor elke zender, meen ik me te herinneren.) Nee, ik vind dat niet eng, nee, ik vind dat alleen maar privé.  Maar goed, elke dochter en elke moeder hebben andere ideeën daarover en dat mag, natuurlijk.
Mia, je komt nu op een leeftijd, waarop het hard gaat. Je loopt al (een beetje, maar steeds een beetje beter) en je motoriek wordt ook steeds beter. Je begrijpt eenvoudige dingetjes en zinnetjes, zoals: "gooi bal naar oma", of, "pak maar je aap", dat is een van je knuffels en dat doe je dan en man, wat is dat allemaal heerlijk om weer te zien. Ja, bij Loek hebben we dat natuurlijk ook gezien en bij de andere kinderen hadden we dat ook wel, natuurlijk.
Toch is het een beetje raar, allemaal, die opa en oma rol. Als je het in militaire kringen vertaalt gaat et een beetje zo: toen je de eigen kids nog had, was je aanvoerder van de troep in de frontlijn, maar nu ben je een soort van generale staf, die vanaf het tweede echelon de leiding heeft. oma en opa zijn gek op ons stel kinderen en kleinkinderen, allebei, maar waar het oudere grut hun eigen en in onze ogen vaak moeilijke en soms onervaren weg gaat en ons beschouwen als lieve mensen die soms (in hun ogen onnodige) raad en advies geven (of, milde, maar opbouwende) kritiek leveren, zo niet bij de twee kleinsten van onze, langzaam uitbreidende familie. Wij vinden dat de grootouders, wijzelf vinden het ook een beetje een naar woord, eigenlijk, hun kleinkinderen mogen verwennen, sterker nog, moeten verwennen, maar natuurlijk niet tegen de adviezen of de raad van de pa en de ma in, natuurlijk niet. Maar het zijn van die kleine dingen die dat dan weer zo leuk maken. Goed, Mia, tot zover de filosofie van je opa en oma.
Over jou, nu. Zoals gezegd, je doet het stapje voor stapje, maar je bent een schat van een kind. Je hebt een lieve lach en die gebruik je gelukkig heel veel, een teken dat je gelukkig bent! Ik schreef al, dat je wat groter wordt en je coördinatie steeds beter gaat. Maar je praat ook steeds meer! Geen lange zinnen, natuurlijk. Maar we zagen de afgelopen woensdag, oppasdag een poes uit de buurt jullie tuin insluipen via de haag. Je stond met je tante Viv even bij het raam, je ziet de kat en je zegt heel duidelijk: 'Poes'.
Dat was lachen en dat vonden we hartstikke leuk en we complimenteerden je en gaven je kusjes. Iets later ging opa even de tuin in om een sigaretje te roken. Oma hield je een beetje vast, want je wilde stappen. Je keek naar je grootvader, zwaaide en zei: 'Opa'.

Hij, opa smolt. Natuurlijk.

Ze loopt los!!

Ik geloof dat iedereen ondertussen wel meegekregen heeft dat E. en ik elke woensdag naar Zaandam tijgen om daar op onze kleinkinderen te passen. Dat doen we nu al bijna zes jaar. Aanvankelijk voor Loek en sinds tien maanden of zo is daar onze prinses, Mia, bij gekomen. We volgen zo van week tot week, wel iets frequenter, hoor, we zien elkaar wel eens vaker, maar laten we het gemakkelijk houden, wekelijks, de vorderingen van het jonge tweetal en dat is vreselijk leuk en schept daarnaast nog, dat vinden wij in ieder geval, een enorme band met de twee. Nu hebben de kleinkinderen natuurlijk nog een hele lieve oma en opa (en nog een oma, maar dat ligt ingewikkeld) en ook die zien hun kleinkinderen vaak en veel en vinden het ook allemaal geweldig. Die andere opa en oma, H. en B., hebben het fraaie voordeel van het hebben van een tuin en dat is voor Loek een enorme trekpleister. Maar Loek zal nooit een pro of con, tegen welke grootouder dan ook, uitspreken en dat is goed en gelukkig. En, wees eerlijk, het hoeft ook niet want iedere opa/oma houdt van de kleinkinderen op zijn/haar manier en ze doen allemaal hun uiterste best om het zo leuk en goed en liefdevol mogelijk te doen en om de pappa en de mamma zoveel mogelijk tot steun te zijn.
Naast de grootouders, en ik ben wel eens jaloers op de kleinkinderen, ik heb mijn grootouders nooit 'gekend', ze waren allemaal al overleden voor of direct na mijn geboorte, zijn er nog een score aan ooms en tantes, al dan niet aangetrouwd, die ook allemaal helemaal zot zijn van het grut. Er is een neefje, binnenkort gevolgd door een nichtje, die ook nog eens een vriend is van Loek. (En van Mia, natuurlijk.)
Maar, zoals ik al zei, een maal per week zien we de 'kids' en zien en merken en horen we hun vorderingen. Ook zo afgelopen woensdag. Loek is natuurlijk vrij op de woensdagmiddag en die middagen speelt hij, praat met ons en we lezen boekjes, doen een spelletje of zo en hij is helemaal in zijn element. Mia is nu tien maanden. Ze is niet overdreven voor, maar zeker niet achter in haar ontwikkeling en ze doet de dingen die een kind van die leeftijd doet. Ze kroop, in de ogen van deze opa, wat laat, maar dat haalde ze wel in door de snelheid en zekerheid van voortbewegen. Sinds niet al te lange tijd staat ze ook en doet, aarzelende, stapjes rond in de ronde box of rond de diverse meubelstukken in de kamer. Dat is een spannende tijd. E. en ik, nu ja, eerlijk is eerlijk, vooral E., heeft de progressie van onze kinderen van heel dicht bij kunnen gade slaan en mee kunnen maken. Ik minder want ik zat vaak op zee of in het buitenland. Nee, niet in de lik of in de kroeg, echt niet, maar ja, als marineman ben je nu eenmaal niet altijd thuis.
Onze kleindochter is een avonturierster en, waar sommige kinderen de veiligheid van de box verkiezen, wil zij graag de wijde wereld in. Dat mag en kan, want pa en ma hebben de kamer zo 'kindveilig' gemaakt als mogelijk is. Dus doet ze haar ontdekkingen van de wereld in de woonkamer. Zoals gezegd, staat ze en doet stapjes langs het meubilair, daartoe aangemoedigd door E. en mij. Het wachten was op het 'los' gaan lopen en verd..., dat gebeurde. Mia deed twee stapjes los, van een tafeltje naar mij toe! Maar, ik was daar de enige getuige van! E. deed iets in de keuken, Loek zat in zijn speelhoek en ja, de Tv kijkt niet mee.
Opgewonden riep ik: 'Ze loopt los!', maar een, naar later blijkt, totaal ongepast cynisme was mijn deel.
Pa kwam thuis en ik vertelde het wapenfeit. 'Ja, ja, natuurlijk, man.', hoorde ik.
Maar, bleek vandaag, we waren bij hen om de verjaardagen van Loek en z'n ma te vieren, ons prinsesje loopt echt zonder steun en begeleiding. Als een jong veulen weliswaar, ongestuurd en ongericht en niet helemaal op de koers die ze aanvankelijk wilde nemen, maar ze doet het! Heerlijke momenten in het leven van mensen. Heerlijk, maar ook melancholiek.
Ze lopen en dus lopen ze straks met een vreemde vent naar het altaar. Tja, dat duurt nog jaren en jaren, maar toch. Dan is al die intimiteit en de kusjes en de aaitjes en de zwaaitjes voorbij.
Goh, daar wordt ik nu al emotioneel van. Maar: je doet het goed lieve kleindochter, je gaat heel goed door het leven. Hou het vol en met zo'n pa en ma en zo'n broer? Dat komt helemaal OKÉ.

Waarom niet, opa?

Goh opa, ik was er net aan gewend om een paar Blogs van jou over mij te lezen en ik vond het heel chique hoor dat ik op het Net bekend was. Wees eerlijk, een meisje van mijn leeftijd, ik ben nu bijna tien maanden, is natuurlijk wel het onderwerp van liefde en zoentjes en van zorg, maar niet direct de eerste waarvoor een opa een heel Blog in het leven roept. Ik ben wat traag nog, maar ja, ik ben ook nog jong en klein en lekker hulpeloos, maar ik heb nu wel al meegekregen dat je al een maand of wat niets over mij, je eerste kleindochter, hebt geblogd. Ja, dat kan dus niet, opa. Ik bedoel, meisjes zo als ik, moeten vooruit in de wereld, toch? Dus je moet me wel vooruit helpen, hoor. Ja, ja, ik weet het, je hebt het druk met je werk, nu ja, 24 uur in de week maar eigenlijk, vertelt Loek me en dat je bent druk met je fiets en zo. Ok, je schrijft de belevenissen die jij en oma hebben met Loek en met mij op in boeken, nu ja, op je laptop, maar ik wil de wereld in, hoor. Nee, opa en oma, ik ben niet ijdel, maar ik ben een kind van mijn tijd. Dus: informatie, Ik wil op Wikipedia en publiceren, op Ipods en Ipads en op Blogs, oké?
Liefs en een klein beetje een boze groet, van je kleindochter Mia!

Tja kind, je hebt gelijk, ik ben wel in gebreke gebleven eigenlijk he? Terwijl je toch echt zo'n kind van deze tijd bent. Nu ja, ik ga er maar aan beginnen. Maar ik wil eerst even aangeven dat oma en ik nog druk, druk, druk zijn en dat steeds meer worden, hoor. Je tante E. is verhuisd en woont nu, tijdelijk, met haar nieuwe vriend H., bij ons. Dat geeft een hoop gedoe en uitzoekerij, maar dat begrijp je nu nog niet. Het is allemaal heel gezellig, dat wel, maar wij, alle vier, moeten ons ook een beetje leren aan te passen. Daar kwam dan ook nog eens een verhuizing van je tante bij en ook oom H., zo zal ik hem maar gaan noemen, want wij denken dat 'ie nog wel een hele tijd in ons aller leven zal voorkomen, moest allemaal dingen gaan doen en was daar ook druk mee en nou ja, je gaat het allemaal begrijpen.
Maar goed, tijd voor jou. Dat hebben we elke woensdag, begrijp ons goed en we vinden het heerlijk. Je bent, een beetje door de nood gedwongen, een keer of twee bij ons thuis geweest, zodat wij hier, in Amstelveen, op jou en Loek konden passen. Dat was geweldig leuk allemaal, maar voor je ma, die jullie moest brengen en voor je pa, die jullie dan kwam halen, was het een beetje een gedoe. Dus gaan wij, oma en opa, al weer een tijdje, elke woensdag naar jullie huis in Zaandam.
Je bent bijna tien maanden nu, dat is zo. En: je bent een scheet. Vaak slaap je nog als we aankomen en dan word je rond half twee wakker of zo. Wakker worden is niet 'je ding' zoals dat in vreselijk Nederlands heet, maar als je eenmaal wakker bent dan is het allemaal helemaal OKÉ. Dan ben je de beste en liefste baby van de wereld en je bent, zoals wij dat kunnen zien en meemaken, een gelukkig en een happy kind. Maar dat vinden wij alleen maar logisch, met zo een pa en ma als jij hebt en zo een fantastische broer. Ook al je opa's en oma's zijn gek op je en al je ooms en tantes ook. En dat zijn er ook nog wel een stuk of acht of zo, als we ze alle maal meerekenen.
Ik ga nu even de koele rekenaar uithangen, dat vind jij niks, want je bent een alfa mensje, denken wij:
Status: je bent tien maanden oud. Je weegt meer dan je eigenlijk zou mogen, maar dat doen je pa en je opa ook, en vooral je pa, dus dat geeft niets. Je bent blond, blauwogig, je staat rechtop, helemaal alleen, en je bent gewoon een blij kind dat veel en vaak lacht. Je kruipt als een speer en je staat helemaal zelfstandig. Lopen? Morgen, denken wij. Praten? Overmorgen, maar je hebt een goede en mooie stem en je bemoeit je met alles. 'Ka! Ma! Mama! Oek en Gra!' zijn ongeveer je hele vocabulaire nu, maar dat zal rap worden uitgebreid. Je bent een liefhebber van eten. Een fles is zo verdwenen, een broodje smeerkaas ook en ook ben je gek op leverpastei. Maar alles wat eetbaar is gaat er bij je in: appelgebak, gevulde koek, stukjes kaas, noem maar op.
En: veel belangrijker: je bent een lieve lachebek. Als wij even buiten staan en door het raam van de schuifpui naar binnen kijken, dan zwaai je heel lief, roept 'dada" en zwaait lief met je handjes. Maar het hoogtepunt van de dag is het moment dat pa binnenkomt, met je ma ook hoor, maar we zien het elke woensdag met pa!
Een grote lach verschijnt op je lieve koppie en daar is 'ie dan: de tweede man in je leven na Loek: Papa!

Het gaat zo snel

Hoi, mooie meid van ons.
Ja, het gaat allemaal heel snel hoor. Zoals je ziet, rijd je al in de auto! Het WK snelkruipen is al voorbij en nee, je was er niet bij. Je hebt het stadium of overgeslagen, of, zoals een echte diva betaamt, voel je je er te hoog voor. Nee, je bent gaan staan, sinds kort en bekijkt de wereld nu vanuit je hoge positie. Dat merkten we vandaag weer. Ma en pa zaten even verlegen om een oppas en vroegen of ze jou en je broer bij ons konden brengen. Maar natuurlijk, kon dat, geen probleem. We konden op korte termijn niet naar jullie leuke woning in het Zaantje komen, want opa moest nog werken vanmorgen. Dus stond ma al heel vroeg met jou en Loek op de stoep en gaf bijzonderheden door, maakte een babbel, 'deed nog een bakkie' en ging terug naar haar werk. Oma en opa hadden een box in elkaar geïmproviseerd van een ledikantje dat we ooit hadden gekregen of aangeschaft voor je broer. Dat moest wel, want oma moest af en toe natuurlijk een dingetje in huis doen waarbij ze niet de hele tijd jouw in haar mooie ogen kon houden. Je moeder was daar helemaal tevreden mee, jij en oma ook, dus dat ging ok.
Opa kwam rond half een thuis. Hij was in zijn wielerkleding en daar moest je even aan wennen, maar dat duurde ook maar twee tellen. Toen gaf je hem een grote glimlach, lachte je beide tanden bloot en opa smolt weer, zoals altijd. Je stond veel rechtop in de 'box', je speelde met allerlei dingetjes, zei Ka, Ku en Ko en was, zoals altijd, vrolijk en blij. Je bent helemaal gek op Loek en maakt gein met hem en lacht heel veel als Loek gein met jou uithaalt. En, eten gaat je goed af. Je lust waarschijnlijk alles, denken we. Broodje smeerkaas, stukjes abrikoos een rijstwafeltje, heerlijk vind je het allemaal.
In de middag gingen we natuurlijk nog even boodschappen halen. Omdat tante Viv in de buurt werkt waren we nog even langs haar werk gegaan. Ook zij kreeg de 'great reward', een heerlijke en blije lach. Na afloop van het winkelen wilde Loek een frietje van de Febo. Nou, natuurlijk. Dat is de rol van opa's en oma's, de kleinkinderen een beetje verwennen, toch?
Thuis, we wonen niet ver van het winkelcentrum, at Loek zijn frieten en zijn frikadelletje. Je broer is ook al zo'n schat, net als jij bent. Loek is nooit gierig en gunt iedereen een deel van zijn 'buit.' Dus ook jij mocht een stukje friet. Nee, dat is niet hyper gezond, mar kom, het mag wel eens, toch? Nou, dat enen staafje patat ging er ook hel snel in, hoor.
Nu zou je denken dat het tijd was voor een slaapje, zoals kinderen van jouw leeftijd doen, maar, jij had daar hele andere ideeën over. Slapen is zonde van je tijd, denk je, geloven oma en opa. Natuurlijk, dat begrijpen we wel, want je bent nu in training voor het WK staan voor baby's van acht maanden en, ook nog, ja een zwaar programma, het EK Lachen voor de zelfde leeftijdsgroep.
Tja en dat je als top atlete niet even je rust neemt. Opa denkt dat hij je persoonlijke coach maar moet gaan worden, voor een feestelijk salaris. Zijnde: vier lachen per dag!
 

Nee, natuurlijk, nooit vergeten

Meisje, meisje, hoe kun je nu denken dat ik niet eerlijk meer ben of ontrouw?
Dat is wel een heel volwassen tekst voor een kindje van bijna acht maanden, natuurlijk, maar ik durf die gewoon neer te schrijven, want het is allemaal heel onschuldig hoor! De tekst is overigens niet van mij, hoewel ik dat wel zou willen, want het is een mooie zin. Nee, die regel is (bijna helemaal) van Robert Long, die natuurlijk niet zo heette, maar die een goede zanger was in de jaren dat je beide opa's en alle drie je oma's nog jong waren. Pa en ma waren toen ook nog van jouw en Loeks leeftijd, zullen we maar zeggen. Nee, ik ben je niet vergeten (en natuurlijk oma ook niet) en ik ben ook niet met een ander kleinkind aan de haal geweest, maar je bent nog zo jong, lief en onschuldig dat ik even geen idee had hoe ik nu een hele pagina vol moest schrijven over jou. Nog steeds niet eigenlijk, want je leven glijdt door en gaat geleidelijk en goed. Ik moet het maar even hebben over je 'waterpokken'. Ja, die heb je nu al gehad.
Een week of twee geleden kwamen we oppassen en we zagen dat je wat rode vlekjes had, vooral op je hoofdje. Je was ook wat hangerig en je had, een teken dat het niet goed gaat met je, bijna geen eetlust. Dat heb je normaal gesproken namelijk altijd wel, en hoe! Je bent altijd een goede eetster, hoor. 
We vroegen mamma wat dat nou was en ze zei meteen dat het de waterpokken waren, maar ons leken het meer muggenbultjes. Nou ja, lekker was je er niet van, in ieder geval. Maar je was wel weer actief zat, hoor.

Pa had ons in het weekend nog gebeld dat je de waterpokken had, wat we al wisten, maar dat het nu stukken beter ging. 

Je zit bij ma op schoot als we binnenkomen en je begint te stralen als je ons ziet. Je hebt een mooie roze ‘haarband’ om met een bloemetje erin. Je gaat natuurlijk even naar ons (van hand tot hand) en wij knuffelen je. Je straalt, we hebben nu al een hele goede band met elkaar. Ma gaat naar het werk en even later zijn pa en Loek ook thuis. Je vader had vandaag een vrije dag, maar moest nog wat dingetjes doen, dus pasten we toch op. Pa geeft je een banaantje en dat vind je wel heel erg lekker. Je zit met smaak te eten. Later halen we allemaal een ijsje en jij kijkt dat bijna uit de mond van oma, zo geïnteresseerd zit je te kijken. Je zit nu helemaal zelfstandig rechtop en dat gaat heel goed. Later lig je op het grote kleed in de kamer en het begin van kruipen is er. 
Maar, begrijpen we, je hebt  het WK kruipen door deze 'set back' even opgeschort. Ja, dat is zo met topsporters, natuurlijk. Pa vertelt dat het nu waarschijnlijk of het volgende jaar wordt, of in '16, als de Olympische spelen voor peuters worden gehouden. Nu ja, je gaat wel weer in training, binnenkort!
Het is wat kort, niet? Ja, maar ik ga het allemaal inhalen hoor, maak je geen zorgen!

Een half jaar oud alweer

Ja, ja, daar ben je weer! Een half jaar oud nu, (ietsje meer) en een half jaar wijzer en een half jaar schattiger! 'Bolle wangen hap snoet', zeiden wij, opa's en oma's dan ooit!
We weten ondertussen dat je een heel actief meisje bent. Je bent druk aan het trainen om straks te gaan kruipen en om het WK Kruipen voor onder 8 maanden te gaan winnen en natuurlijk gaan wij voor jou supporteren! Je ligt hier in het gras van de camping waar pa en ma vaak staan met de caravan en waar de andere opa en oma hun vaste stek hebben. Het is, zoals je ziet, een prachtige dag, een van de eerste mooie dagen van het jaar, geloof het of niet. Je vader is net met opa ik op een mooie fietstocht geweest en ze kwamen even bij andere oma en opa (Bep en Hans) uit puffen en een kopje koffie drinken. Het werd heel gezellig. Je broer, Loek, was er natuurlijk ook en je mamma had jullie in de auto meegenomen naar de camping.
Pappa en opa gingen nog weer verder op de fiets, terug naar Zaandam en Amstelveen. Je had het helemaal naar je zin, je lachte je twee tandjes bloot en gaf opa de liefste lach die je in petto had. Opa was natuurlijk wel moe van het fietsen, maar toen kon hij er weer helemaal tegen.
Maar je had ook van alles te vertellen, hele belangrijke baby verhalen, denk ik, maar ja, ik ben het 'baby's' al weer jaren verleerd, dus ik kon geen antwoord geven op je vragen en geen commentaar op je verhalen. Dom hé, van mij?
We, oma E. en opa ik, passen nog steeds elke woensdag op en we zijn alle drie ondertussen goede maatjes geworden. We kennen jouw karaktertje ook wel een beetje, ondertussen. Je bent een slim kind, dat gauw doorheeft hoe dingetjes werken. Je hebt een 'activity' bord in je box en dat vind je hartstikke leuk. Je drukt op knopjes, draait aan 'draaidingen', haalt hendeltjes over en je geniet van alle dingen die dan gebeuren. Muziek, ja dat vindt je geweldig! Zo gauw er een muziekje op de Tv is, ga je uitgebreid liggen swingen en huppen en bewegen met je hoofd. Je eet (fruithapjes) heel goed en je drinkt je fles in no time leeg. Nee, dat gaat allemaal goed en wij, allemaal, vinden je een lief en gelukkig kind. Loek is wel een beetje je grote voorbeeld, vinden wij. Hij is een echte boender en een echte knul, met allemaal knullen dingen die hij doet. Hij is dan ook behoorlijk atletisch en haalt af en toe stunten uit, waar wij dan weer van schrikken, maar jij kijkt hem vol bewondering na.
Maar: je bent ook een mensen mensje. Want, hoewel je wel af en toe een slaapje doet, boven in je mooie bedje, ben je het liefste bij de mensen om je heen. En dan bedoel ik dat letterlijk. Je wilt gewoon gezelligheid en het allerliefst zit je lekker op schoot (en ga je ook al staan, ondersteund) of lig je naast oma op de bank. Maar ja, we hebben ook onze dingetjes te doen, dus moet je af en toe in je box gelegd worden. Daar ben je het niet altijd helemaal mee eens, overigens.
Maar goed, je bent nu druk bezig met trainen voor dat WK kruipen en dat is topsport. En topsporters hebben hun eigenaardigheden, natuurlijk.