Even een samenvatting

Ach lief kindje, je was al bang dat ik niets meer over je zou schrijven? Nee, hoor, daar is niks van aan. Maar ja, er valt ook nog niet zoveel te schrijven, nog. Ja, dat je lief bent en een zoet kind. (Oh, wat zul je me om deze woorden gaan haten, als je ze eenmaal gaat kunnen lezen), maar de liefde van je ouwe grootvader en je nog jeugdige grootmoeder voor jou (en vice ver sa denken we) is zo groot dat ik het wel aandurf hoor. Denk niet dat oma Edith daar anders over denkt, die is net zo gek op je als ik. Je leest dit waarschijnlijk als je ouder bent of net lezen hebt geleerd. Wij, opa en oma, hebben daar wel enige ervaring mee, moet je bedenken. Althans met kleine kindjes en zo.
We hebben zelf vier van die kleine kindjes gehad en hebben ook Loekeman zien opgroeien. Maar goed, even een samenvatting, of eeen stand van zaken, zoals je wilt. We hebben je, na de Kerst, natuurlijk veel vaker gezien. We hebben al weer twee keer opgepast en jullie zijn ook al een paar keer bij ons geweest, ondertussen. Je veranderd met de dag, ervaren we, maar dat is ook onze ervaring met de andere kleine kinderen die we gezien hebben. Je bent een schoonheidje en je hebt nog steeds die wat ondeugende, wij noemen het: wat schalkse lach. De hele wereld houdt van je en er zijn klasgenootjes van Loek, die je graag willen komen bekijken.
De reden waarom ik zo weinig over je Blog is dat er niet zoveel te Bloggen valt. Kijk, lieve Mia, de wereld is ingedeeld in twee soorten mensen, die eigenlijk de hele dag hetzelfde doen. Slapen, eten en nu ja, allerlei fysieke functies. Een moeilijk woord, maar je pa en ma zijn hele slimme mensen, dus die zullen dat wel uit gaan leggen. (Beide opa's en je drie oma's willen dat ook wel doen, maar mama's en papa's zijn daar vaak wat handiger in.) Die twee soorten mensen, vraag je nu. Hoezo twee soorten mensen? Nu ja, het is niet zo moeilijk. Bij die ene soort mensen behoor je (nu) nog. Dat zijn de baby's.  De tweede groep mensen komen wij, ouderen, vaak op bureaus of kantoren tegen en die worden ambtenaren of beambten genoemd. Het grote verschil tussen jullie soorten is dat baby's er niets aan kunnen doen, dat ze zo zijn maar dat de tweede soort die levensvorm zelf gekozen heeft en, hardnekkig, in stand houdt.
Wij, de grote mensen, kunnen daar boeken vol over schrijven, maar daar hebben we geen tijd voor, want we moeten op kleine mensjes passen, ze verschonen en ze eten geven. Over het algemeen moet we daarbij ook nog eens werken, dus zoveel tijd om boeken te schrijven hebben we niet. Ja, natuurlijk zijn er die soort opa's die dat dan wel doen, maar die kom je niet zoveel tegen in het wild.
Afgelopen woensdag waren we weer bij je en we  hebben weer van jou en je broertje genoten. Ondertussen hadden we een hele strenge winter. Maar daar heb je, gelukkig, niets van gemerkt. Je doet je eigen leventje, je doet eten en slapen en drinken en je fysieke dingen en opa en oma hebben 'geen kind' aan je, zoals dat heet. Je bent gewoon een scheetje!