Het is toch geweldig, zo'n klein mensje, met alles er op en er aan, dat zo maar in je leven is gekomen. Het is niet de eerste keer natuurlijk dat het mij gebeurde. Onze dochter, je tante Esmée. die oma en ik samen hebben, heb ik ook geboren zien worden. Daar was ik bij en het wonder dat ik zag, kan ik tot op de dag van vandaag voor mijn geestesoog kunnen ophalen. Verder heb ik nooit een geboorte meegemaakt, ondanks dat ik vier kinderen heb. M'n oudste zoon, Serge, jouw pa, werd geboren toen ik ergens in de Bermuda driehoek rondvoer en de andere twee zijn kinderen uit oma's eerste huwelijk. Ik heb die kinderen vanaf dag een beschouwt als mijn kinderen en doe dat nog steeds. Natuurlijk hebben we de geboorte van de kleinkinderen gemist. Dat hoort ook vinden we. Een geboorte is van ma en pa samen, is dus helemaal privé en daar horen geen oma's en opa's en zussen en schoonzussen bij, vinden wij, oudere ouders. Ik hoef geen video's op Tv te zien waarop een van mijn dochters ligt te persen en weeën te hebben en het hoofdje van het kind te zien komen. (Dat was een paar jaar terug een must voor elke zender, meen ik me te herinneren.) Nee, ik vind dat niet eng, nee, ik vind dat alleen maar privé. Maar goed, elke dochter en elke moeder hebben andere ideeën daarover en dat mag, natuurlijk.
Mia, je komt nu op een leeftijd, waarop het hard gaat. Je loopt al (een beetje, maar steeds een beetje beter) en je motoriek wordt ook steeds beter. Je begrijpt eenvoudige dingetjes en zinnetjes, zoals: "gooi bal naar oma", of, "pak maar je aap", dat is een van je knuffels en dat doe je dan en man, wat is dat allemaal heerlijk om weer te zien. Ja, bij Loek hebben we dat natuurlijk ook gezien en bij de andere kinderen hadden we dat ook wel, natuurlijk.
Toch is het een beetje raar, allemaal, die opa en oma rol. Als je het in militaire kringen vertaalt gaat et een beetje zo: toen je de eigen kids nog had, was je aanvoerder van de troep in de frontlijn, maar nu ben je een soort van generale staf, die vanaf het tweede echelon de leiding heeft. oma en opa zijn gek op ons stel kinderen en kleinkinderen, allebei, maar waar het oudere grut hun eigen en in onze ogen vaak moeilijke en soms onervaren weg gaat en ons beschouwen als lieve mensen die soms (in hun ogen onnodige) raad en advies geven (of, milde, maar opbouwende) kritiek leveren, zo niet bij de twee kleinsten van onze, langzaam uitbreidende familie. Wij vinden dat de grootouders, wijzelf vinden het ook een beetje een naar woord, eigenlijk, hun kleinkinderen mogen verwennen, sterker nog, moeten verwennen, maar natuurlijk niet tegen de adviezen of de raad van de pa en de ma in, natuurlijk niet. Maar het zijn van die kleine dingen die dat dan weer zo leuk maken. Goed, Mia, tot zover de filosofie van je opa en oma.
Over jou, nu. Zoals gezegd, je doet het stapje voor stapje, maar je bent een schat van een kind. Je hebt een lieve lach en die gebruik je gelukkig heel veel, een teken dat je gelukkig bent! Ik schreef al, dat je wat groter wordt en je coördinatie steeds beter gaat. Maar je praat ook steeds meer! Geen lange zinnen, natuurlijk. Maar we zagen de afgelopen woensdag, oppasdag een poes uit de buurt jullie tuin insluipen via de haag. Je stond met je tante Viv even bij het raam, je ziet de kat en je zegt heel duidelijk: 'Poes'.
Dat was lachen en dat vonden we hartstikke leuk en we complimenteerden je en gaven je kusjes. Iets later ging opa even de tuin in om een sigaretje te roken. Oma hield je een beetje vast, want je wilde stappen. Je keek naar je grootvader, zwaaide en zei: 'Opa'.
Hij, opa smolt. Natuurlijk.
