Ze loopt los!!

Ik geloof dat iedereen ondertussen wel meegekregen heeft dat E. en ik elke woensdag naar Zaandam tijgen om daar op onze kleinkinderen te passen. Dat doen we nu al bijna zes jaar. Aanvankelijk voor Loek en sinds tien maanden of zo is daar onze prinses, Mia, bij gekomen. We volgen zo van week tot week, wel iets frequenter, hoor, we zien elkaar wel eens vaker, maar laten we het gemakkelijk houden, wekelijks, de vorderingen van het jonge tweetal en dat is vreselijk leuk en schept daarnaast nog, dat vinden wij in ieder geval, een enorme band met de twee. Nu hebben de kleinkinderen natuurlijk nog een hele lieve oma en opa (en nog een oma, maar dat ligt ingewikkeld) en ook die zien hun kleinkinderen vaak en veel en vinden het ook allemaal geweldig. Die andere opa en oma, H. en B., hebben het fraaie voordeel van het hebben van een tuin en dat is voor Loek een enorme trekpleister. Maar Loek zal nooit een pro of con, tegen welke grootouder dan ook, uitspreken en dat is goed en gelukkig. En, wees eerlijk, het hoeft ook niet want iedere opa/oma houdt van de kleinkinderen op zijn/haar manier en ze doen allemaal hun uiterste best om het zo leuk en goed en liefdevol mogelijk te doen en om de pappa en de mamma zoveel mogelijk tot steun te zijn.
Naast de grootouders, en ik ben wel eens jaloers op de kleinkinderen, ik heb mijn grootouders nooit 'gekend', ze waren allemaal al overleden voor of direct na mijn geboorte, zijn er nog een score aan ooms en tantes, al dan niet aangetrouwd, die ook allemaal helemaal zot zijn van het grut. Er is een neefje, binnenkort gevolgd door een nichtje, die ook nog eens een vriend is van Loek. (En van Mia, natuurlijk.)
Maar, zoals ik al zei, een maal per week zien we de 'kids' en zien en merken en horen we hun vorderingen. Ook zo afgelopen woensdag. Loek is natuurlijk vrij op de woensdagmiddag en die middagen speelt hij, praat met ons en we lezen boekjes, doen een spelletje of zo en hij is helemaal in zijn element. Mia is nu tien maanden. Ze is niet overdreven voor, maar zeker niet achter in haar ontwikkeling en ze doet de dingen die een kind van die leeftijd doet. Ze kroop, in de ogen van deze opa, wat laat, maar dat haalde ze wel in door de snelheid en zekerheid van voortbewegen. Sinds niet al te lange tijd staat ze ook en doet, aarzelende, stapjes rond in de ronde box of rond de diverse meubelstukken in de kamer. Dat is een spannende tijd. E. en ik, nu ja, eerlijk is eerlijk, vooral E., heeft de progressie van onze kinderen van heel dicht bij kunnen gade slaan en mee kunnen maken. Ik minder want ik zat vaak op zee of in het buitenland. Nee, niet in de lik of in de kroeg, echt niet, maar ja, als marineman ben je nu eenmaal niet altijd thuis.
Onze kleindochter is een avonturierster en, waar sommige kinderen de veiligheid van de box verkiezen, wil zij graag de wijde wereld in. Dat mag en kan, want pa en ma hebben de kamer zo 'kindveilig' gemaakt als mogelijk is. Dus doet ze haar ontdekkingen van de wereld in de woonkamer. Zoals gezegd, staat ze en doet stapjes langs het meubilair, daartoe aangemoedigd door E. en mij. Het wachten was op het 'los' gaan lopen en verd..., dat gebeurde. Mia deed twee stapjes los, van een tafeltje naar mij toe! Maar, ik was daar de enige getuige van! E. deed iets in de keuken, Loek zat in zijn speelhoek en ja, de Tv kijkt niet mee.
Opgewonden riep ik: 'Ze loopt los!', maar een, naar later blijkt, totaal ongepast cynisme was mijn deel.
Pa kwam thuis en ik vertelde het wapenfeit. 'Ja, ja, natuurlijk, man.', hoorde ik.
Maar, bleek vandaag, we waren bij hen om de verjaardagen van Loek en z'n ma te vieren, ons prinsesje loopt echt zonder steun en begeleiding. Als een jong veulen weliswaar, ongestuurd en ongericht en niet helemaal op de koers die ze aanvankelijk wilde nemen, maar ze doet het! Heerlijke momenten in het leven van mensen. Heerlijk, maar ook melancholiek.
Ze lopen en dus lopen ze straks met een vreemde vent naar het altaar. Tja, dat duurt nog jaren en jaren, maar toch. Dan is al die intimiteit en de kusjes en de aaitjes en de zwaaitjes voorbij.
Goh, daar wordt ik nu al emotioneel van. Maar: je doet het goed lieve kleindochter, je gaat heel goed door het leven. Hou het vol en met zo'n pa en ma en zo'n broer? Dat komt helemaal OKÉ.

Waarom niet, opa?

Goh opa, ik was er net aan gewend om een paar Blogs van jou over mij te lezen en ik vond het heel chique hoor dat ik op het Net bekend was. Wees eerlijk, een meisje van mijn leeftijd, ik ben nu bijna tien maanden, is natuurlijk wel het onderwerp van liefde en zoentjes en van zorg, maar niet direct de eerste waarvoor een opa een heel Blog in het leven roept. Ik ben wat traag nog, maar ja, ik ben ook nog jong en klein en lekker hulpeloos, maar ik heb nu wel al meegekregen dat je al een maand of wat niets over mij, je eerste kleindochter, hebt geblogd. Ja, dat kan dus niet, opa. Ik bedoel, meisjes zo als ik, moeten vooruit in de wereld, toch? Dus je moet me wel vooruit helpen, hoor. Ja, ja, ik weet het, je hebt het druk met je werk, nu ja, 24 uur in de week maar eigenlijk, vertelt Loek me en dat je bent druk met je fiets en zo. Ok, je schrijft de belevenissen die jij en oma hebben met Loek en met mij op in boeken, nu ja, op je laptop, maar ik wil de wereld in, hoor. Nee, opa en oma, ik ben niet ijdel, maar ik ben een kind van mijn tijd. Dus: informatie, Ik wil op Wikipedia en publiceren, op Ipods en Ipads en op Blogs, oké?
Liefs en een klein beetje een boze groet, van je kleindochter Mia!

Tja kind, je hebt gelijk, ik ben wel in gebreke gebleven eigenlijk he? Terwijl je toch echt zo'n kind van deze tijd bent. Nu ja, ik ga er maar aan beginnen. Maar ik wil eerst even aangeven dat oma en ik nog druk, druk, druk zijn en dat steeds meer worden, hoor. Je tante E. is verhuisd en woont nu, tijdelijk, met haar nieuwe vriend H., bij ons. Dat geeft een hoop gedoe en uitzoekerij, maar dat begrijp je nu nog niet. Het is allemaal heel gezellig, dat wel, maar wij, alle vier, moeten ons ook een beetje leren aan te passen. Daar kwam dan ook nog eens een verhuizing van je tante bij en ook oom H., zo zal ik hem maar gaan noemen, want wij denken dat 'ie nog wel een hele tijd in ons aller leven zal voorkomen, moest allemaal dingen gaan doen en was daar ook druk mee en nou ja, je gaat het allemaal begrijpen.
Maar goed, tijd voor jou. Dat hebben we elke woensdag, begrijp ons goed en we vinden het heerlijk. Je bent, een beetje door de nood gedwongen, een keer of twee bij ons thuis geweest, zodat wij hier, in Amstelveen, op jou en Loek konden passen. Dat was geweldig leuk allemaal, maar voor je ma, die jullie moest brengen en voor je pa, die jullie dan kwam halen, was het een beetje een gedoe. Dus gaan wij, oma en opa, al weer een tijdje, elke woensdag naar jullie huis in Zaandam.
Je bent bijna tien maanden nu, dat is zo. En: je bent een scheet. Vaak slaap je nog als we aankomen en dan word je rond half twee wakker of zo. Wakker worden is niet 'je ding' zoals dat in vreselijk Nederlands heet, maar als je eenmaal wakker bent dan is het allemaal helemaal OKÉ. Dan ben je de beste en liefste baby van de wereld en je bent, zoals wij dat kunnen zien en meemaken, een gelukkig en een happy kind. Maar dat vinden wij alleen maar logisch, met zo een pa en ma als jij hebt en zo een fantastische broer. Ook al je opa's en oma's zijn gek op je en al je ooms en tantes ook. En dat zijn er ook nog wel een stuk of acht of zo, als we ze alle maal meerekenen.
Ik ga nu even de koele rekenaar uithangen, dat vind jij niks, want je bent een alfa mensje, denken wij:
Status: je bent tien maanden oud. Je weegt meer dan je eigenlijk zou mogen, maar dat doen je pa en je opa ook, en vooral je pa, dus dat geeft niets. Je bent blond, blauwogig, je staat rechtop, helemaal alleen, en je bent gewoon een blij kind dat veel en vaak lacht. Je kruipt als een speer en je staat helemaal zelfstandig. Lopen? Morgen, denken wij. Praten? Overmorgen, maar je hebt een goede en mooie stem en je bemoeit je met alles. 'Ka! Ma! Mama! Oek en Gra!' zijn ongeveer je hele vocabulaire nu, maar dat zal rap worden uitgebreid. Je bent een liefhebber van eten. Een fles is zo verdwenen, een broodje smeerkaas ook en ook ben je gek op leverpastei. Maar alles wat eetbaar is gaat er bij je in: appelgebak, gevulde koek, stukjes kaas, noem maar op.
En: veel belangrijker: je bent een lieve lachebek. Als wij even buiten staan en door het raam van de schuifpui naar binnen kijken, dan zwaai je heel lief, roept 'dada" en zwaait lief met je handjes. Maar het hoogtepunt van de dag is het moment dat pa binnenkomt, met je ma ook hoor, maar we zien het elke woensdag met pa!
Een grote lach verschijnt op je lieve koppie en daar is 'ie dan: de tweede man in je leven na Loek: Papa!