Afgelopen zaterdag, de vijftiende december 2012, maakte je je eerste verre reis met pa, ma en Loek. Je ging voor het eerst in je leven door een tunnel onder een groot water door. Je bent natuurlijk al veel vaker bij opa en oma Hans en Bep geweest, of bij je oom en tante, Jenny en Sanjay, maar nu was je voor het allereerst, maar natuurlijk niet voor het allerlaats, bij ons in Amstelveen. Pa en ma wilden nog wat shoppen en, eerlijk is eerlijk, Amstelveen is een fantastische plaats om dat te gaan doen. We hebben, we wonen zelf in een hele drukke en, miscchien wel wat chique, winkelstraat. Maar, er zijn twee geweldig mooie en grote winkelcentra bij ons op de hoek en jouw ouders, en ik mag wel verklappen, vooral pappa Serge, is nog al gek op shoppen. Ma vindt het ook allemaal leuk, hoor, vergis je niet. Vrouwen zijn en blijven vrouwen, maar daar kom je zelf over een paar jaar nog wel achter! Maar ook Loekeman vindt het leuk om in en naar winkels te kijken, trouwens.
Jullie waren er rond half drie, we dronken koffie en het werd gezellig. Tante Esmee was er ook. Haar relatie met Paul is sinds een week of zo gestrand en zij, ze woont nu in Nijmegen, had geen zin om alleen thuis te zitten. Een uurtje later gingen jullie allemaal de deur uit, richting winkels, maar opa wilde alvast wat aan het eten doen, dus die bleef thuis bij de twee poezen die wij hebben.
Die twee poezen, een dikke rooie, die Tabby heet, en een slanke, donkere die Skibby heet, moesten wel weer even helemaal wennen aan het hebben van een babytje in huis, hoor. Katten hebben heel veel eigenschappen toebedeeld gekregen in de eeuwen en eeuwen van de menselijke geschiedenis, maar liefde voor huilende baby's is er niet een van.
Niet dat je echt huilde, maar je had trek in een flesje, troost je, opa en pappa hebben af en toe ook trek in een flesje, maar opa en pa kunnen dat zeggen. Jij nog niet, natuurlijk, dus zeg jij het op je eigen manier, door te huilen. We gaven je de fles, verschoonden je en je zag de wereld weer helemaal beter aan. Natuurlijk ging je van mens tot mens, van liefhebbende bewonderaar naar liefhebbende bewonderaar en dat vond je prima want je lachte! Dat kan niet, dat kan echt nog niet, maaar het is wel zo. Je lachte naar ons! Een lief wat schalks en ondeugend lachje, zeiden we allemaal bewonderend.
Iets later had ma je in de wagen gelegd, die in de gang stond. Opa en oma moesten af en toe even in de keuken zijn en dan keken we nog even bij jou. Je lag heerlijk rond te kijken en was, kennelijk, helemaal in je sas.
Hier zit je lekker bij tante Esmee.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten