Het gaat zo snel

Hoi, mooie meid van ons.
Ja, het gaat allemaal heel snel hoor. Zoals je ziet, rijd je al in de auto! Het WK snelkruipen is al voorbij en nee, je was er niet bij. Je hebt het stadium of overgeslagen, of, zoals een echte diva betaamt, voel je je er te hoog voor. Nee, je bent gaan staan, sinds kort en bekijkt de wereld nu vanuit je hoge positie. Dat merkten we vandaag weer. Ma en pa zaten even verlegen om een oppas en vroegen of ze jou en je broer bij ons konden brengen. Maar natuurlijk, kon dat, geen probleem. We konden op korte termijn niet naar jullie leuke woning in het Zaantje komen, want opa moest nog werken vanmorgen. Dus stond ma al heel vroeg met jou en Loek op de stoep en gaf bijzonderheden door, maakte een babbel, 'deed nog een bakkie' en ging terug naar haar werk. Oma en opa hadden een box in elkaar geïmproviseerd van een ledikantje dat we ooit hadden gekregen of aangeschaft voor je broer. Dat moest wel, want oma moest af en toe natuurlijk een dingetje in huis doen waarbij ze niet de hele tijd jouw in haar mooie ogen kon houden. Je moeder was daar helemaal tevreden mee, jij en oma ook, dus dat ging ok.
Opa kwam rond half een thuis. Hij was in zijn wielerkleding en daar moest je even aan wennen, maar dat duurde ook maar twee tellen. Toen gaf je hem een grote glimlach, lachte je beide tanden bloot en opa smolt weer, zoals altijd. Je stond veel rechtop in de 'box', je speelde met allerlei dingetjes, zei Ka, Ku en Ko en was, zoals altijd, vrolijk en blij. Je bent helemaal gek op Loek en maakt gein met hem en lacht heel veel als Loek gein met jou uithaalt. En, eten gaat je goed af. Je lust waarschijnlijk alles, denken we. Broodje smeerkaas, stukjes abrikoos een rijstwafeltje, heerlijk vind je het allemaal.
In de middag gingen we natuurlijk nog even boodschappen halen. Omdat tante Viv in de buurt werkt waren we nog even langs haar werk gegaan. Ook zij kreeg de 'great reward', een heerlijke en blije lach. Na afloop van het winkelen wilde Loek een frietje van de Febo. Nou, natuurlijk. Dat is de rol van opa's en oma's, de kleinkinderen een beetje verwennen, toch?
Thuis, we wonen niet ver van het winkelcentrum, at Loek zijn frieten en zijn frikadelletje. Je broer is ook al zo'n schat, net als jij bent. Loek is nooit gierig en gunt iedereen een deel van zijn 'buit.' Dus ook jij mocht een stukje friet. Nee, dat is niet hyper gezond, mar kom, het mag wel eens, toch? Nou, dat enen staafje patat ging er ook hel snel in, hoor.
Nu zou je denken dat het tijd was voor een slaapje, zoals kinderen van jouw leeftijd doen, maar, jij had daar hele andere ideeën over. Slapen is zonde van je tijd, denk je, geloven oma en opa. Natuurlijk, dat begrijpen we wel, want je bent nu in training voor het WK staan voor baby's van acht maanden en, ook nog, ja een zwaar programma, het EK Lachen voor de zelfde leeftijdsgroep.
Tja en dat je als top atlete niet even je rust neemt. Opa denkt dat hij je persoonlijke coach maar moet gaan worden, voor een feestelijk salaris. Zijnde: vier lachen per dag!
 

Nee, natuurlijk, nooit vergeten

Meisje, meisje, hoe kun je nu denken dat ik niet eerlijk meer ben of ontrouw?
Dat is wel een heel volwassen tekst voor een kindje van bijna acht maanden, natuurlijk, maar ik durf die gewoon neer te schrijven, want het is allemaal heel onschuldig hoor! De tekst is overigens niet van mij, hoewel ik dat wel zou willen, want het is een mooie zin. Nee, die regel is (bijna helemaal) van Robert Long, die natuurlijk niet zo heette, maar die een goede zanger was in de jaren dat je beide opa's en alle drie je oma's nog jong waren. Pa en ma waren toen ook nog van jouw en Loeks leeftijd, zullen we maar zeggen. Nee, ik ben je niet vergeten (en natuurlijk oma ook niet) en ik ben ook niet met een ander kleinkind aan de haal geweest, maar je bent nog zo jong, lief en onschuldig dat ik even geen idee had hoe ik nu een hele pagina vol moest schrijven over jou. Nog steeds niet eigenlijk, want je leven glijdt door en gaat geleidelijk en goed. Ik moet het maar even hebben over je 'waterpokken'. Ja, die heb je nu al gehad.
Een week of twee geleden kwamen we oppassen en we zagen dat je wat rode vlekjes had, vooral op je hoofdje. Je was ook wat hangerig en je had, een teken dat het niet goed gaat met je, bijna geen eetlust. Dat heb je normaal gesproken namelijk altijd wel, en hoe! Je bent altijd een goede eetster, hoor. 
We vroegen mamma wat dat nou was en ze zei meteen dat het de waterpokken waren, maar ons leken het meer muggenbultjes. Nou ja, lekker was je er niet van, in ieder geval. Maar je was wel weer actief zat, hoor.

Pa had ons in het weekend nog gebeld dat je de waterpokken had, wat we al wisten, maar dat het nu stukken beter ging. 

Je zit bij ma op schoot als we binnenkomen en je begint te stralen als je ons ziet. Je hebt een mooie roze ‘haarband’ om met een bloemetje erin. Je gaat natuurlijk even naar ons (van hand tot hand) en wij knuffelen je. Je straalt, we hebben nu al een hele goede band met elkaar. Ma gaat naar het werk en even later zijn pa en Loek ook thuis. Je vader had vandaag een vrije dag, maar moest nog wat dingetjes doen, dus pasten we toch op. Pa geeft je een banaantje en dat vind je wel heel erg lekker. Je zit met smaak te eten. Later halen we allemaal een ijsje en jij kijkt dat bijna uit de mond van oma, zo geïnteresseerd zit je te kijken. Je zit nu helemaal zelfstandig rechtop en dat gaat heel goed. Later lig je op het grote kleed in de kamer en het begin van kruipen is er. 
Maar, begrijpen we, je hebt  het WK kruipen door deze 'set back' even opgeschort. Ja, dat is zo met topsporters, natuurlijk. Pa vertelt dat het nu waarschijnlijk of het volgende jaar wordt, of in '16, als de Olympische spelen voor peuters worden gehouden. Nu ja, je gaat wel weer in training, binnenkort!
Het is wat kort, niet? Ja, maar ik ga het allemaal inhalen hoor, maak je geen zorgen!