Ach, lieve, lieve Mia,
Ja, het is inderdaad schandalig lang geleden dat ik nog een bericht over je geplaatst heb. Nu moet ik dat dus wel goed maken, vooral nadat jij ons, opa en oma, maar vooral je pa en ma, zo hebt laten schrikken, het afgelopen weekend. Wij werden, op zondag, tijdens studio voetbal, ja, ja, zo serieus was het, door je pa gebeld. Dat doet pa nooit, dat programma is hem, na jou en Loek en je mamma, heel belangrijk. Maar nu moest hij ons wat vertellen. Jij lag in het ziekenhuis! Ai, ai, ais, wat schrokken we. Je was de hele zondag al niet lekker geweest. Je had een fikse verkoudheid te pakken en je ademde wat moeilijk en had het een beetje benauwd gehad, maar, ach. dat had je broer ook wel eens, dus zo paniekerig waren je ouders ook weer niet. Maar in de loop van de zondagmorgen ging het slechter en minder en besloten pappa en mamma om toch maar even langs de SEH te gaan, Daar hadden ze alle begrip voor de situatie, de dokter onderzocht je en besloot om je toch maar even op te nemen, voor alle zekerheid. Mamma zou bij je blijven en pa moest natuurlijk terug naar huis, want je grote broer, Loek, is er ook nog.
Toen wij het nieuws van pa hadden gehoord, waren we allemaal een beetje van slag. Allemaal want je tante Vivien was bij ons, ze kwam eten en wat praten en zo. Nou ja, de rest van de avond waren we toch wel bezorgd en zo en opa belde de maandag ochtend vanaf zijn werk naar pappa. Hij mocht jou en ma alweer gaan halen. Het was gelukkig allemaal niet zo ernstig en je kreeg wat medicatie mee naar huis.
Opa deed zijn werk verder helemaal opgelucht en ook oma had die dag weer rust. Maar, toen we op kwamen passen op jullie, bleek dat je nog niet helemaal de ouwe, nou ja, piepjonge nog, Mia was. Je was nog steeds wat niezerig, hoesterig en verkouden en je dronk ook niet al te best. Maar, aan het einde van de middag was je weer aardig opgeknapt en lachte je tegen ons weer die lach! Die lach die we zo goed kennen ondertussen en die die sombere dagen, die we hebben gehad, laten oplichten als waren ze zomerdagen, zo fraai en lief is je lach, lieve Mia.
Nou, ons niet meer zo laten schrikken, hoor, en een dikke, dikke kus van opa en oma en dat je gauw weer helemaal beter bent.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten