Ze loopt los!!

Ik geloof dat iedereen ondertussen wel meegekregen heeft dat E. en ik elke woensdag naar Zaandam tijgen om daar op onze kleinkinderen te passen. Dat doen we nu al bijna zes jaar. Aanvankelijk voor Loek en sinds tien maanden of zo is daar onze prinses, Mia, bij gekomen. We volgen zo van week tot week, wel iets frequenter, hoor, we zien elkaar wel eens vaker, maar laten we het gemakkelijk houden, wekelijks, de vorderingen van het jonge tweetal en dat is vreselijk leuk en schept daarnaast nog, dat vinden wij in ieder geval, een enorme band met de twee. Nu hebben de kleinkinderen natuurlijk nog een hele lieve oma en opa (en nog een oma, maar dat ligt ingewikkeld) en ook die zien hun kleinkinderen vaak en veel en vinden het ook allemaal geweldig. Die andere opa en oma, H. en B., hebben het fraaie voordeel van het hebben van een tuin en dat is voor Loek een enorme trekpleister. Maar Loek zal nooit een pro of con, tegen welke grootouder dan ook, uitspreken en dat is goed en gelukkig. En, wees eerlijk, het hoeft ook niet want iedere opa/oma houdt van de kleinkinderen op zijn/haar manier en ze doen allemaal hun uiterste best om het zo leuk en goed en liefdevol mogelijk te doen en om de pappa en de mamma zoveel mogelijk tot steun te zijn.
Naast de grootouders, en ik ben wel eens jaloers op de kleinkinderen, ik heb mijn grootouders nooit 'gekend', ze waren allemaal al overleden voor of direct na mijn geboorte, zijn er nog een score aan ooms en tantes, al dan niet aangetrouwd, die ook allemaal helemaal zot zijn van het grut. Er is een neefje, binnenkort gevolgd door een nichtje, die ook nog eens een vriend is van Loek. (En van Mia, natuurlijk.)
Maar, zoals ik al zei, een maal per week zien we de 'kids' en zien en merken en horen we hun vorderingen. Ook zo afgelopen woensdag. Loek is natuurlijk vrij op de woensdagmiddag en die middagen speelt hij, praat met ons en we lezen boekjes, doen een spelletje of zo en hij is helemaal in zijn element. Mia is nu tien maanden. Ze is niet overdreven voor, maar zeker niet achter in haar ontwikkeling en ze doet de dingen die een kind van die leeftijd doet. Ze kroop, in de ogen van deze opa, wat laat, maar dat haalde ze wel in door de snelheid en zekerheid van voortbewegen. Sinds niet al te lange tijd staat ze ook en doet, aarzelende, stapjes rond in de ronde box of rond de diverse meubelstukken in de kamer. Dat is een spannende tijd. E. en ik, nu ja, eerlijk is eerlijk, vooral E., heeft de progressie van onze kinderen van heel dicht bij kunnen gade slaan en mee kunnen maken. Ik minder want ik zat vaak op zee of in het buitenland. Nee, niet in de lik of in de kroeg, echt niet, maar ja, als marineman ben je nu eenmaal niet altijd thuis.
Onze kleindochter is een avonturierster en, waar sommige kinderen de veiligheid van de box verkiezen, wil zij graag de wijde wereld in. Dat mag en kan, want pa en ma hebben de kamer zo 'kindveilig' gemaakt als mogelijk is. Dus doet ze haar ontdekkingen van de wereld in de woonkamer. Zoals gezegd, staat ze en doet stapjes langs het meubilair, daartoe aangemoedigd door E. en mij. Het wachten was op het 'los' gaan lopen en verd..., dat gebeurde. Mia deed twee stapjes los, van een tafeltje naar mij toe! Maar, ik was daar de enige getuige van! E. deed iets in de keuken, Loek zat in zijn speelhoek en ja, de Tv kijkt niet mee.
Opgewonden riep ik: 'Ze loopt los!', maar een, naar later blijkt, totaal ongepast cynisme was mijn deel.
Pa kwam thuis en ik vertelde het wapenfeit. 'Ja, ja, natuurlijk, man.', hoorde ik.
Maar, bleek vandaag, we waren bij hen om de verjaardagen van Loek en z'n ma te vieren, ons prinsesje loopt echt zonder steun en begeleiding. Als een jong veulen weliswaar, ongestuurd en ongericht en niet helemaal op de koers die ze aanvankelijk wilde nemen, maar ze doet het! Heerlijke momenten in het leven van mensen. Heerlijk, maar ook melancholiek.
Ze lopen en dus lopen ze straks met een vreemde vent naar het altaar. Tja, dat duurt nog jaren en jaren, maar toch. Dan is al die intimiteit en de kusjes en de aaitjes en de zwaaitjes voorbij.
Goh, daar wordt ik nu al emotioneel van. Maar: je doet het goed lieve kleindochter, je gaat heel goed door het leven. Hou het vol en met zo'n pa en ma en zo'n broer? Dat komt helemaal OKÉ.