Nee, natuurlijk, nooit vergeten

Meisje, meisje, hoe kun je nu denken dat ik niet eerlijk meer ben of ontrouw?
Dat is wel een heel volwassen tekst voor een kindje van bijna acht maanden, natuurlijk, maar ik durf die gewoon neer te schrijven, want het is allemaal heel onschuldig hoor! De tekst is overigens niet van mij, hoewel ik dat wel zou willen, want het is een mooie zin. Nee, die regel is (bijna helemaal) van Robert Long, die natuurlijk niet zo heette, maar die een goede zanger was in de jaren dat je beide opa's en alle drie je oma's nog jong waren. Pa en ma waren toen ook nog van jouw en Loeks leeftijd, zullen we maar zeggen. Nee, ik ben je niet vergeten (en natuurlijk oma ook niet) en ik ben ook niet met een ander kleinkind aan de haal geweest, maar je bent nog zo jong, lief en onschuldig dat ik even geen idee had hoe ik nu een hele pagina vol moest schrijven over jou. Nog steeds niet eigenlijk, want je leven glijdt door en gaat geleidelijk en goed. Ik moet het maar even hebben over je 'waterpokken'. Ja, die heb je nu al gehad.
Een week of twee geleden kwamen we oppassen en we zagen dat je wat rode vlekjes had, vooral op je hoofdje. Je was ook wat hangerig en je had, een teken dat het niet goed gaat met je, bijna geen eetlust. Dat heb je normaal gesproken namelijk altijd wel, en hoe! Je bent altijd een goede eetster, hoor. 
We vroegen mamma wat dat nou was en ze zei meteen dat het de waterpokken waren, maar ons leken het meer muggenbultjes. Nou ja, lekker was je er niet van, in ieder geval. Maar je was wel weer actief zat, hoor.

Pa had ons in het weekend nog gebeld dat je de waterpokken had, wat we al wisten, maar dat het nu stukken beter ging. 

Je zit bij ma op schoot als we binnenkomen en je begint te stralen als je ons ziet. Je hebt een mooie roze ‘haarband’ om met een bloemetje erin. Je gaat natuurlijk even naar ons (van hand tot hand) en wij knuffelen je. Je straalt, we hebben nu al een hele goede band met elkaar. Ma gaat naar het werk en even later zijn pa en Loek ook thuis. Je vader had vandaag een vrije dag, maar moest nog wat dingetjes doen, dus pasten we toch op. Pa geeft je een banaantje en dat vind je wel heel erg lekker. Je zit met smaak te eten. Later halen we allemaal een ijsje en jij kijkt dat bijna uit de mond van oma, zo geïnteresseerd zit je te kijken. Je zit nu helemaal zelfstandig rechtop en dat gaat heel goed. Later lig je op het grote kleed in de kamer en het begin van kruipen is er. 
Maar, begrijpen we, je hebt  het WK kruipen door deze 'set back' even opgeschort. Ja, dat is zo met topsporters, natuurlijk. Pa vertelt dat het nu waarschijnlijk of het volgende jaar wordt, of in '16, als de Olympische spelen voor peuters worden gehouden. Nu ja, je gaat wel weer in training, binnenkort!
Het is wat kort, niet? Ja, maar ik ga het allemaal inhalen hoor, maak je geen zorgen!